Alinea 205 Hoge Raad 7 mei 2004

De eis van een vergelijkbare inbreuk op de rechtsorde werd hier zelfs niet expliciet gesteld. Ik wijs ook nog op HR 6 januari 1998, NJ 1998, 607. Dit betrof geen uitleveringszaak, maar een rechtshulpzaak, waarin art. 51 Schengenuitvoeringsovereenkomst van toepassing was. Dit artikel stelt eveneens de eis van dubbele strafbaarheid. Het feit was naar Belgisch strafrecht strafbaar als oplichting en naar Nederlands recht als dwang (art. 284 Sr). De Hoge Raad overwoog evenwel dat voldoende is dat het feit naar het recht van beide staten strafbaar is gesteld met een vrijheidsstraf van tenminste zes maanden en dat andere eisen niet gesteld mogen worden. Hoewel de Hoge Raad in zijn zojuist genoemde arrest van 4 februari 2003 wel de eis stelt dat de strafbepalingen "in de kern" hetzelfde rechtsgoed beschermen, wordt deze eis bepaald niet strikt uitgelegd door de Hoge Raad. In deze zaak werd geoordeeld dat art. 215 van de Franse Douanewetgeving en art. 2 van de Nederlandse Opiumwet in de kern hetzelfde rechtsgoed beschermen. Weliswaar is de douanewetgeving primair geschreven om te voorkomen dat goederen worden ingevoerd zonder dat daarover belasting wordt betaald, terwijl de Opiumwet primair het doel van de bescherming van de volksgezondheid dient, maar de Franse voorschriften strekken niet "uitsluitend" tot bescherming van het stelsel van heffing van of de vaststelling van verschuldigde rechten of belastingen. Vgl. r.o.v. 3.7 van HR 4 februari 2003. Kennelijk speel het materiële feit een belangrijke rol; daar: de invoer van cocaïne.(30)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ec1d63d231cdc629bf80b47ad90a9a0037eebc9bb5122850a6be27de29ab42b | shasum -a 256