Alinea 264 Hoge Raad 7 mei 2004

82. Swart wijst erop dat de Nederlandse jurisprudentie inzake het politieke delict voldoende ruimte laat voor het in aanmerking nemen van de kenmerken die in art. 13, eerst lid, ETV zijn opgesomd. De toetsingscriteria die in de jurisprudentie zijn ontwikkeld (zie punt 55) zijn evenwel slechts ontwikkeld naar aanleiding van relatieve politieke delicten. In casu gaat het, zo heb ik hierboven vastgesteld, wat betreft de aanslagen, om complexe politieke delicten. Op de stellige weigeringsgrond van uitlevering voor politieke delicten van art. 11 Uw en art. 3, eerste lid, EUV moet dus een nuancering moet worden aangebracht, en die nuancering kan op haar beurt weer door de voorbehoudmogelijkheid worden genuanceerd. Swart wijst er op dat voor zover het gaat om een uitleveringsverzoek gedaan op basis van het EUV(52) dat betrekking heeft op een connex of complex politiek delict de uitlevering niet zonder meer geweigerd kan worden op de grond dat het feit een connex of complex delict vormt. Als de gedraging onder een van de categorieën van art. 1 ETV valt, "dan zal in ieder geval bij het oordeel over het politieke karakter van de gedraging rekening gehouden moeten worden met kenmerken van bijzonder gewicht als bedoeld in art. 13 van het Verdrag" (o.c., p. 278). "In ieder geval" omdat art. 13 ETV geen limitatieve opsomming bevat van kenmerken waarmee rekening dient te worden gehouden bij de beoordeling van de al dan niet politieke aard van het feit. Daarnaast kunnen dus ook nog andere maatstaven worden aangelegd. Het ligt mijns inziens voor de hand ook de toetsingscriteria die door de Hoge Raad zijn ontwikkeld voor de relatieve politieke delicten bij deze toetsing te betrekken, voor zover zij de criteria van art. 13 ETV niet overlappen.(53)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ec1d63d231cdc629bf80b47ad90a9a0037eebc9bb5122850a6be27de29ab42b | shasum -a 256