Alinea 72 Hoge Raad 30 januari 2004

3.15 De derde klacht betreft de verwerping door het hof in rov. 4.5.6 van het door [eiseres] gevoerde verweer dat de ontvanger zijn schade niet adequaat heeft beperkt, dan wel het ontstaan van de schade een gevolg is van omstandigheden die aan de ontvanger moeten worden toegerekend. Het standpunt van [eiseres] komt erop neer dat de schade van de ontvanger had kunnen en moeten worden voorkomen door het opleggen van een aanslag vennootschapsbelasting over het jaar 1994 aan [eiseres], als moedermaatschappij van de in dat jaar nog bestaande fiscale eenheid met D en R, en dat dit meebrengt dat [eiseres] niet op grond van onrechtmatige daad voor die schade kan worden aangesproken. Voor zover [eiseres] in cassatie voor haar standpunt steun zoekt bij nr. 12 van de standaardvoorwaarden voor art. 15 Wet op de vennootschapsbelasting 1969 moet daaraan worden voorbijgegaan nu ook hier sprake is van een ontoelaatbaar novum. Ditzelfde geldt blijkens het hiervoor in 3.13 overwogene voor haar daarin weergegeven stelling met betrekking tot het in verband met het ontbreken van een reëel vervangingsvoornemen vrijvallen van de vervangingsreserve (voor) eind 1994. [eiseres] heeft zich in feitelijke aanleg ook nog beroepen op nr. 16 van die standaardvoorwaarden. Het hof heeft dit beroep (in rov. 4.5.7) verworpen als hiervoor in 3.3 (d) weergegeven en hiertegen heeft [eiseres] geen klacht gericht. Bij haar tegen rov. 4.5.6 gerichte motiveringsklacht heeft [eiseres] geen belang, nu in het hiervoor onder 3.14 weergegeven oordeel van het hof besloten ligt dat naar 's hofs oordeel de aanslag vennootschapsbelasting niet reeds over 1994 had kunnen en moeten worden opgelegd. Ook deze klacht, die zich blijkens het slot daarvan mede richt tegen rov. 4.5.5, is derhalve tevergeefs voorgedragen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/023fc537eed898306e0dd42fd282f07f96f6caf7c2fa99119107fe86ca57b5c0 | shasum -a 256