Alinea 65 Hoge Raad 25 juni 2004

3.5.1 Onderdeel 1.1 strekt kennelijk ten betoge dat de rechtbank heeft miskend dat een vordering wegens ongerechtvaardigde verrijking ook voor toewijzing vatbaar is ingeval een tegenover een ongerechtvaardigde vermogensverschuiving staande vergoeding redelijkerwijze had behoren te worden overeengekomen. Het onderdeel kan reeds bij gebrek aan feitelijke grondslag niet tot cassatie leiden, aangezien de rechtbank niet heeft vastgesteld dat in het onderhavige geval een vergoeding redelijkerwijze had behoren te worden overeengekomen. Voor zover het onderdeel bedoelt te klagen dat de rechtbank had dienen te oordelen dat een vergoeding redelijkerwijze had moeten zijn overeengekomen, kan het evenmin slagen, omdat beoordeling van deze klacht mede een onderzoek van feitelijke aard vergt, waarvoor in cassatie geen plaats is. In dit verband is nog van belang dat de in 1978 gesloten overeenkomst niets inhoudt over een vergoeding door de verhuurder voor veranderingen die bij het einde van de huur niet worden weggenomen. In aanmerking genomen dat ook naar het toen geldende recht een huurder in beginsel, behoudens bijzondere omstandigheden, niet een vergoeding op grond van ongerechtvaardigde verrijking toekwam voor veranderingen aan het gehuurde die niet zijn weggenomen (vgl. HR 17 september 1993, nr. 15081, NJ 1994, 740), kan niet ervan worden uitgegaan dat de verhuurder op grond van de strekking van de overeenkomst of de redelijke verwachtingen van partijen wèl zonder meer op zodanige vergoeding aanspraak kan maken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/59e55944185193c2710596fd90a946f26cdfb99f3f11e4e47c62438ae4ad703f | shasum -a 256