Alinea 44 Hoge Raad 10 december 2004

De klacht faalt. De rechtbank heeft het begrip "totale reistijd" met juistheid aldus uitgelegd dat dit betrekking heeft op drie mogelijke trajecten, te weten van huis naar het eerste werkobject, van het ene werkobject naar een volgend werkobject en van het laatste werkobject naar huis; niet dus op het traject van het ene werkobject naar huis en vandaar naar een volgend werkobject. Te bedenken valt in dit verband dat ook ten aanzien van het traject van het ene naar het andere werkobject als reistijd slechts in aanmerking komt de reisduur volgens de dienstregeling van het snelste openbaar vervoermiddel welke reisduur veelal zal worden overschreden als van het ene werkobject naar het andere via huis wordt gereisd. Het woord "eventuele" doet aan dit een en ander niet af, nu deze term kennelijk is gebruikt om tot uitdrukking te brengen dat voor een vergoeding voor het reizen van het ene naar het andere werkobject niet altijd plaats is, bijvoorbeeld in het geval dat twee werkobjecten zo dicht bij elkaar zijn gelegen dat geen (noemenswaardige) tijd is gemoeid met het reizen van het ene naar het andere object. Voor zover het onderdeel nog klaagt dat deze uitleg tot het onbillijke en daarmee onaannemelijke resultaat leidt dat een werkgever kan besparen op vergoeding voor reistijden en reiskosten door een werknemer onregelmatig in te roosteren, verliest het uit het oog dat de onregelmatig ingeroosterde werknemer, op gelijke voet als de werknemer die aaneensluitend op verschillende werkobjecten is ingeroosterd, aanspraak heeft op vergoeding voor het reizen van het ene naar het andere werkobject.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bdaddaaf188fe37106979cf61269a9013c690f75139a2ea4ec16732a64dfda2c | shasum -a 256