Alinea 41 Hoge Raad 29 oktober 2004

3.6 Uit het bestreden oordeel blijkt dat het hof tot uitgangspunt heeft genomen dat, ook al behoorden de in de overeenkomsten van 11 maart en 19 mei 1993 door [verweerder] bedongen regresrechten op [eiser] c.s. tot diens destijds in de vorm van een eenmanszaak uitgeoefende en nadien in [B] B.V. ingebrachte onderneming, die rechten slechts dan ten gevolge van die inbreng door [B] B.V. kunnen zijn verkregen, indien die aan haar zijn geleverd door een daartoe bestemde akte als bedoeld in artikel 3:94 BW en mededeling daarvan aan [eiser] c.s. Dat uitgangspunt is juist. Het oordeel van het hof dat zo'n levering niet heeft plaatsgevonden steunt kennelijk daarop dat de oprichtingsakte van [B] B.V., waarin de regeling van de inbreng van de eenmanszaak van de oprichter ([verweerder]) ter storting op de aandelen is opgenomen, naar 's hofs oordeel niet tevens kan worden beschouwd als de akte bestemd tot levering van de tot de onderneming van [verweerder] behorende tegen een of meer bepaalde personen uit te oefenen rechten. Dit oordeel, waarbij het hof klaarblijkelijk betekenis heeft gehecht aan de onder punt 4 van de slotbepalingen van de oprichtingsakte opgenomen verklaring van de oprichter dat voor zover de storting op aandelen bestaat uit inbreng anders dan in geld de oprichter tot onverwijlde inbreng verplicht is, getuigt niet van een onjuiste rechtsopvatting en is in het licht van de gedingstukken ook niet onbegrijpelijk noch onvoldoende gemotiveerd. Alle klachten van het middel stuiten hierop af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fbe2a2da7350caab715c11defc7ce580491aaf8cef7c436101850929377dda59 | shasum -a 256