Alinea 63 Hoge Raad 21 januari 2005

Binnen dit in cassatie niet bestreden kader heeft de rechtbank vooropgesteld dat de wet de schuldeisers niet met zoveel woorden een recht op informatieverstrekking door curatoren toekent, en vervolgens overwogen, kort samengevat, dat schuldeisers wel met het oog op de toepassing van art. 69 F. over informatie moeten kunnen beschikken en dat zij tegen weigering die informatie te verstrekken langs de weg van art. 69 F. kunnen opkomen. Tegen deze achtergrond faalt onderdeel 4. Het ziet eraan voorbij dat het de rechtbank niet ging om de - door haar dan ook niet beantwoorde - vraag in hoeverre uit de Faillissementswet, behalve uit de daartoe in het bijzonder strekkende bepalingen, zoals ook in het onderdeel vermeld, in het algemeen een recht op informatieverstrekking voorvloeit, maar om de vraag of een bevel als bedoeld in art. 69 F. mede een bevel tot het verstrekken van informatie kan omvatten. Door deze vraag in beginsel bevestigend te beantwoorden voor zover het gaat om informatie die de schuldeisers nodig hebben om zich een behoorlijk beeld van het beheer van de curator te vormen, heeft de rechtbank niet een onjuiste maatstaf gehanteerd. Daarbij heeft de rechtbank kennelijk en met juistheid in aanmerking genomen dat het voorschrift van art. 69 F. een beperkte strekking heeft en in beginsel slechts is gegeven om de daarin genoemden invloed toe te kennen op het beheer over de failliete boedel en om, zo zij menen dat bij dit beheer fouten worden gemaakt, deze te doen herstellen of voorkomen, en niet om hen in de gelegenheid te stellen op deze eenvoudige wijze aan hen persoonlijk toekomende rechten tegenover de boedel geldend te maken (HR 10 mei 1985, nr. 6771, NJ 1985, 792, rov. 3.2).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a7fa987e32e7c5cb308ba607dd1276f2a1a8ba477bb16071c0a3fa963e316d9b | shasum -a 256