Alinea 58 Hoge Raad 1 april 2005

3.5 Middel II behelst een motiveringsklacht die betrekking heeft op de beslissing dat de vrouw zekerheid dient te stellen voor € 267.039,18, zijnde het bedrag dat de man onder dreiging van executiemaatregelen aan haar heeft voldaan. Aan die beslissing heeft het hof ten grondslag gelegd dat de vrouw in het licht van het door de man ingestelde hoger beroep geen redelijk belang had bij tenuitvoerlegging van het vonnis, krachtens hetwelk de man onder meer ƒ 550.000,-- (€ 249.579,12) aan de vrouw diende te betalen ter aanschaffing van een huis. Bij dit oordeel heeft het hof in aanmerking genomen dat de vrouw door de man niet werd gehouden aan de door de rechtbank gestelde termijn voor ontruiming van de woning aan de [a-straat], mits zij hem voor het gebruik daarvan een vergoeding van € 680,67 (ƒ 1.500,--) per maand betaalde, welke vergoeding het hof, evenals de rechtbank, redelijk en passend achtte gelet op de aard van de woning en het inkomen van de vrouw. De klacht komt erop neer dat het oordeel omtrent de redelijkheid van de gebruiksvergoeding zonder nadere motivering onbegrijpelijk is in het licht van het feit dat de door de rechtbank op ƒ 1.900,-- (€ 862,--) per maand gestelde onderhoudsbijdrage ten behoeve van [de zoon] in hoger beroep is weggevallen als gevolg van de niet-ontvankelijkverklaring van de vrouw in haar desbetreffende vordering. De klacht faalt. Met het inkomen van de vrouw heeft het hof - en, anders dan de klacht tot uitgangspunt neemt, ook de rechtbank - uitsluitend het oog op het ongeveer ƒ 5.000,-- netto per maand bedragende salaris van de vrouw. Dit in aanmerking genomen behoefde het oordeel dat een gebruiksvergoeding van € 680,67 per maand redelijk is geen nadere motivering dan door het hof is gegeven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b02f6fe9996ad35e5f93f3c1991f46452a6939e5a052f3f42bcdcc2e2906e8d6 | shasum -a 256