Alinea 39 Hoge Raad 2 september 2005

3.2 In dit arrest heeft de Hoge Raad met betrekking tot het oordeel van het hof te Arnhem in zijn tussenarrest van 22 juni 1993 dat tot de onverteerde inkomsten niet de stijging van de waarde van het vermogen van de man kan worden gerekend, onder meer overwogen dat een verrekenbeding als is neergelegd in art. 4 lid 1 van de huwelijkse voorwaarden van partijen naar zijn aard ertoe strekt dat hetgeen van de inkomsten van partijen wordt bespaard periodiek wordt verrekend, en dat, indien verrekening tijdens het huwelijk achterwege blijft, een uitleg naar redelijkheid en billijkheid in verband met de aard van het beding meebrengt dat bij het einde van het huwelijk ook de vermogensvermeerdering, ontstaan door belegging van hetgeen uit de inkomsten van een echtgenoot is bespaard maar ongedeeld is gebleven, in de verrekening wordt betrokken. De Hoge Raad heeft de tegen voormeld oordeel van het hof aangevoerde klacht gegrond bevonden, evenals de klacht tegen de overweging van het hof in zijn tweede tussenarrest van 9 augustus 1994 dat de vrouw geen recht heeft op verdeling van overgespaard inkomen omdat het tijdens het huwelijk opgebouwde vermogen niet is verkregen uit overgespaard inkomen doch uit beleggingswinsten en wederbeleggingen. De Hoge Raad overwoog daartoe dat deze overweging hetzij onjuist is, indien zij voortbouwt op de onjuist bevonden rechtsopvatting van het hof in zijn eerste tussenarrest, hetzij onvoldoende is gemotiveerd omdat in het duister blijft op welke gronden het hof tot zijn slotsom is gekomen dat de beleggingswinsten en wederbeleggingen zelfs niet ten dele teruggaan op tijdens het huwelijk overgespaarde inkomsten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8a1484eb82892f2e961d8cbd3a31863e0f78f65cf78113d235b8304a0fa5993e | shasum -a 256