Alinea 39 Hoge Raad 18 november 2005

3.2 Aan hun hiervoor onder 1 vermelde vordering hebben [eiser] c.s. de stelling ten grondslag gelegd dat [verweerder], noch zijn rechtsvoorgangers de strook grond ooit in bezit hebben gehad en die altijd voor de eigenaren hebben gehouden en [verweerder], anders dan hij beweert, daarvan dan ook niet door verjaring de eigendom kan hebben verkregen. [Verweerder] heeft daartegen aangevoerd de grond sinds 1972 in gebruik te hebben en daarvan ingevolge art. 3:105 lid 1 BW eigenaar te zijn geworden. De rechtbank heeft [verweerder] belast met tegenbewijs tegen de hiervoor in 3.1 bedoelde akte van 1981 en met bewijs van zijn stelling dat hij de strook grond door verjaring heeft verkregen. De rechtbank heeft het bewijs van het een noch het ander geleverd geacht en overwogen dat in ieder geval vanaf 1981 van huur van de strook geen sprake (meer) was, maar dat, als de relatie van [verweerder] tot de strook dan al als bezit te goeder trouw kan gelden, de alsdan aangevangen verjaringstermijn van twintig jaar niet is voltooid, als gevolg van een in een brief van notaris [betrokkene 1] van 18 mei 1999 gelegen stuitingshandeling. Tegen dit vonnis is [verweerder] in appel gegaan. Het hof heeft het eindvonnis van de rechtbank en het daaraan voorafgegane verstekvonnis vernietigd en de vordering van [eiser] c.s. alsnog afgewezen. Het heeft het verweer van [verweerder] aldus opgevat dat deze stelde als gevolg van bevrijdende verjaring, op de voet van art. 3:105 lid 1 BW, de eigendom te hebben verkregen (rov. 4). Ook het hof heeft [verweerder] in het hem opgedragen tegenbewijs niet geslaagd geoordeeld. Daaraan verbond het de gevolgtrekking dat op het moment waarop de meerbedoelde akte werd verleden (18 februari 1981) het gebruik van de grond door [verweerder] in ieder geval nog geschiedde ten titel van huur, zodat van bezit geen sprake was (rov. 5-6). Onder verwijzing naar art. 3:111 BW heeft het hof vervolgens geoordeeld dat [verweerder] het recht van de eigenaar niet heeft tegengesproken in de zin van die bepaling, en dat [verweerder] daarom in ieder geval tot 18 februari 1981 niet als bezitter viel aan te merken, zodat de gestelde verjaringstermijn voordien niet een aanvang kan hebben genomen (rov. 7-8). Het hof heeft vervolgens uit de in rov. 9 aangehaalde passage uit de conclusie na enquête in eerste aanleg van [eiser] c.s. afgeleid dat in confesso was dat de verjaringstermijn van art. 3:105 op 18 februari 1981 een aanvang heeft genomen, zodat de vordering van [eiser] c.s. tot revindicatie is verjaard op 19 februari 2001 (rov. 9-10). Anders dan de rechtbank kende het hof aan de brief van [betrokkene 1] geen stuitende werking toe, nu die niet binnen zes maanden was gevolgd door een daad van rechtsvervolging (art. 3:317 lid 2 BW), zodat de verjaring, aldus het hof, reeds was voltooid toen de dit geding inleidende dagvaarding, op 13 augustus 2001, werd uitgebracht (rov. 11).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d080bc6bf5e4c9130edc37d807c41cd0d007addb8fbe58462adf1add184fb95c | shasum -a 256