Alinea 43 Hoge Raad 18 november 2005

3.4 Het vorenoverwogene brengt mee dat het bestreden arrest niet in stand kan blijven. De Hoge Raad kan zelf de zaak afdoen. Het hof heeft geoordeeld dat het gebruik van de grond door [verweerder] in ieder geval op 18 februari 1981 nog geschiedde ten titel van huur en dat [verweerder] in ieder geval tot die datum niet als bezitter viel aan te merken, zodat de gestelde verjaringstermijn voor dat tijdstip niet een aanvang kan hebben genomen. Nu de dit geding inleidende dagvaarding dateert van 13 augustus 2001, kan de door [eiser] c.s. ingestelde rechtsvordering tot ontruiming, waarvoor art. 3:306 BW een verjaringstermijn van twintig jaar aanwijst, slechts verjaard zijn, indien die is ontstaan in het tijdvak van 18 februari 1981 tot 13 augustus 1981. Daartoe is vereist dat in die periode hetzij een einde is gekomen aan het gebruiksrecht van [verweerder], hetzij hij van houder bezitter is geworden. Dat laatste zou (art. 3:111 BW) moeten blijken uit een verandering ten gevolge van een handeling van de toenmalige rechthebbende, of ten gevolge van een tegenspraak van diens recht. De stukken van het geding laten geen andere gevolgtrekking toe dan dat [verweerder] geen feiten heeft aangevoerd waaruit kan worden afgeleid dat het gebruiksrecht van [verweerder] in de genoemde periode is geëindigd of dat een handeling of tegenspraak als hiervoor bedoeld heeft plaatsgevonden. De ontruimingsvordering van [eiser] c.s. is dus niet verjaard en het beroep van [verweerder] op eigendomsverkrijging van de omstreden strook grond ingevolge art. 3:105 BW gaat daarom niet op. Dat brengt mee dat de vorderingen van [eiser] c.s., als overigens onweersproken, toewijsbaar zijn, en dat het eindvonnis van de rechtbank van 26 juli 2002 bekrachtigd dient te worden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d080bc6bf5e4c9130edc37d807c41cd0d007addb8fbe58462adf1add184fb95c | shasum -a 256