Alinea 38 Hoge Raad 14 april 2006

3.2 De kantonrechter heeft de vordering toegewezen, met verwerping van het verweer van de Gemeente dat de op [verweerster] rustende verbintenis een resultaatsverbintenis was. Het hof heeft de tegen dat oordeel gerichte gerichte grieven I en II ongegrond bevonden en heeft ook grief III verworpen, die ertoe strekt dat het hof, indien het mocht oordelen dat wel van een inspanningsverplichting van [verweerster] sprake was, het subsidiaire verweer van de Gemeente zou honoreren, inhoudende dat [verweerster] ook daarin is tekortgeschoten, omdat hij zich onvoldoende heeft ingespannen. Bij de gezamenlijke beoordeling van de grieven heeft het hof overwogen (rov. 3.3) dat het slechts dan onredelijk van [verweerster] zou zijn honorering van werkzaamheden te verlangen, indien [verweerster] zich zonder goede grond zou hebben onttrokken aan de beraadslaging met haar mededeskundigen om tot een gezamenlijk advies te komen, dan wel anderszins de totstandkoming van een dergelijk advies zou hebben gefrustreerd of belemmerd. Dat een zodanige situatie zich zou hebben voorgedaan achtte het hof niet gebleken, terwijl het oordeelde dat de Gemeente daartoe ook niet voldoende concrete, ter zake dienende feiten heeft gesteld. Het hof verwierp voorts de inhoudelijke kritiek van de Gemeente op het rapport van [verweerster], omdat [verweerster], aldus het hof, het uitbrengen van dat rapport ook achterwege had kunnen laten, nu om een gezamenlijk advies van de drie deskundigen was verzocht (rov. 3.4).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fc24907597448c66013975d142229de6c17b8c76b9061a29dcd00bad405ed552 | shasum -a 256