Alinea 69 Hoge Raad 26 september 2006

Ik ben voor het eerst bedreigd door [mededader 1] bij hem thuis in zijn slaapkamer, dat was op de woensdag voor de moord (12 november 2003) om 19.30 uur. Hij zei tegen mij dat hij mij nodig had om [het slachtoffer] te kunnen vermoorden. Ik zei niks. Het kwam te snel voor mij, het overviel mij. Ik wist niet wat ik moest doen, hij bedreigde mij uit het niets. Ik nam de eerste bedreiging niet serieus. Ik heb zover ik weet nergens bij gelachen. Hij belde wel met [betrokkene 1], ik weet niet waarover ze hebben gepraat, ik zat er gewoon bij, het ging wel over [het slachtoffer]. Hij zei: "als je me niet meehelpt om [het slachtoffer] te vermoorden dan vermoord ik jou ook". Ik nam het niet serieus, ik zag hem als een vriend. Ik nam het niet serieus dat hij mij zou doden of dat hij [het slachtoffer] zou doden. Ik ben toen op vrijdag bij hem thuis geweest, daar werd de verjaardag van [betrokkene 1] gevierd. Toen ik wegging zei hij: "je weet wat je te wachten staat als je mij niet helpt". Toen wist ik dat hij mij wilde vermoorden als ik niet hielp om [het slachtoffer] te vermoorden. Het is vaker gebeurd dat hij mij bedreigde. Ik zou naar huis toe gaan. Bij de deur bedreigde hij mij heel kort. Hij keek mij recht in de ogen en zei dat hij mij zou vermoorden als ik niet zou helpen met [het slachtoffer] te vermoorden. Dat was één duidelijke zin, rechtstreeks aan mij gericht. Dat was op woensdag. Die vrijdag zei hij "als je me niet helpt dan weet je wat je te wachten staat". Ik wist wat hij daarmee bedoelde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/96fc385d505508e91786dc5ec1585d87e41f4cee60aabc31bd81b4c038ee2676 | shasum -a 256