Alinea 43 Hoge Raad 30 juni 2006

3.4 Onderdeel 1 van het principale middel klaagt dat het hof heeft miskend dat art. 612 Rv. (slechts) erop is gericht in gevallen waarin zowel de gehoudenheid tot schadevergoeding als het verband met en de omvang van de schade worden betwist, het debat voorshands te beperken tot de eerstbedoelde vraag en dat de vraag of en zo ja, in hoeverre, als gevolg van enige toerekenbare tekortkoming of onrechtmatige daad schade is geleden pas aan de orde komt in een daaropvolgend afzonderlijk geding. Gegeven de erkenning door het Bureau voor Rechtshulp van zijn toerekenbare tekortkoming, was in het onderhavige geval slechts die laatste vraag in geschil en had het hof uitsluitend daarover een beslissing te geven. Aldus lag in feite aan het hof hetzelfde geschil ter beoordeling voor als in een schadestaatprocedure zou hebben voorgelegen indien de toerekenbare tekortkoming zou zijn betwist en daarover in een hoofdzaak zou zijn beslist. Het hof had daarom in dit geval - gelijk de rechter in een schadestaatprocedure - bedoelde vraag behoren te onderzoeken en had daarop te beslissen. Door in plaats daarvan die vraag naar de schadestaat te verwijzen, zulks met vernietiging van het vonnis en veroordeling van het Bureau voor Rechtshulp in de kosten, heeft het hof art. 612 Rv. geschonden. Onderdeel 2 voegt hieraan toe dat het hof heeft miskend dat het in strijd is met de goede procesorde om partijen naar de schadestaat te verwijzen, wanneer - zoals in dit geding - uitsluitend ter beoordeling voorligt de vraag of en in hoeverre schade is geleden als gevolg van de toerekenbare tekortkoming.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e8a18b252ce9436f0aa55b88e358fcbf64807089b4c26882f269a45420e8c3d7 | shasum -a 256