Alinea 40 Hoge Raad 26 september 2006

"Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de verdachte verklaard dat hij voorafgaande aan de ontmoeting met [slachtoffer] (hierna te noemen: [slachtoffer]), met [betrokkene 1] (hierna te noemen: [betrokkene 1]) in diens auto had gesproken over het feit dat deze was verraden, maar dat hij op dat moment nog niet wist door wie. Verdachte heeft voorts verklaard dat hij uit de woordenwisseling tussen [slachtoffer] en [betrokkene 1] in de portiek, wel begreep dat [slachtoffer] degene was die [betrokkene 1] had verraden en dat deze daarvoor nu door [betrokkene 1] ter verantwoording werd geroepen. Tevens heeft hij verklaard dat hij zag dat [betrokkene 1] [slachtoffer] vastpakte en met hem naar de auto liep en dat hij uit de wijze waarop dit gebeurde wel begreep dat [slachtoffer] niet vrijwillig meeging. Verdachte is vervolgens met hen meegelopen naar de auto en heeft -terwijl hij blijkens zijn verklaring in hoger beroep besefte dat dit "geen normale zaak" was-, aldus handelend samen met [betrokkene 1] een getalsmatig overwicht gevormd ten opzichte van [slachtoffer]. Verdachte heeft tevens verklaard dat hij [betrokkene 1] tegen omstanders heeft horen roepen "wie de politie belt die is dood". Voorts is verdachte -nadat [slachtoffer] van [betrokkene 1] moest plaatsnemen op de achterbank achter de bestuurdersstoel- op de bijrijderplaats gaan zitten zodat, gezien het feit dat het een tweedeurs auto betrof, feitelijk werd belemmerd dat [slachtoffer] kon uitstappen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c73517dd998bed6c06f2087a4f29a0fa18abcf16567885ce7df7403c1695d93d | shasum -a 256