Alinea 43 Hoge Raad 29 juni 2007

3.3.2 Het hof heeft het hiervoor vermelde betoog van [eiser] in zoverre gevolgd dat het van oordeel was dat na het verstrijken van de ongewijzigde begunstigingstermijn van rechtswege dwangsommen zijn verbeurd over de periode van 2 april 2002 tot 2 september 2002, waarin naar vaststaat niet aan de last was voldaan. De brief van de Gemeente van 3 juni 2002 heeft volgens het hof - evenals de indiening van het bezwaarschrift en de beschikking op het bezwaar - niet tot gevolg gehad dat in de periode vóór of na die brief geen dwangsommen zijn verbeurd. Voorts oordeelde het hof dat er voor [eiser] geen goede grond was om te vertrouwen dat de Gemeente, anders dan voorlopig, van de volle werking van de dwangsombeschikking, daaronder begrepen het maximaal te verbeuren bedrag, heeft willen afzien. [Eiser] mocht daarom hooguit op een opschorting over de periode van 4 juni 2002 tot en met 15 augustus 2002 vertrouwen, waarop hij zich echter niet heeft beroepen. De opvatting van [eiser] dat hij ingevolge de brief van 3 juni 2002 tot en met 15 augustus 2002 geen dwangsommen verbeurde, althans daarop gerechtvaardigd mocht vertrouwen, moet derhalve worden verworpen. Wat betreft de periode van 15 augustus tot 2 september 2002 oordeelde het hof dat ook in die periode niet aan de last was voldaan en dat aan het verbeuren van de dwangsom het ontbreken van een constatering van een overtreding in dat tijdvak niet in de weg staat, omdat constatering van een overtreding slechts van belang is voor het bewijs dat niet aan de last is voldaan. Het hof heeft ten slotte het beroep op verjaring van [eiser] verworpen en het verzet tegen de dwangbevelen (behoudens ten aanzien van de rente over de hoofdsom over de periode tussen de datum van het tweede dwangbevel en de dag van betekening daarvan) ongegrond geoordeeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ddbd2d02d9d14c61d1cfbb1425fb95f5144f831fde57cd02b2318f54241fcf11 | shasum -a 256