Alinea 70 Hoge Raad 29 juni 2007

Het voorgaande brengt mee dat geen ruimte bestaat voor het oordeel dat de Waterschappen misbruik hebben gemaakt van hun in de wet toegekende processuele bevoegdheid door te dezer zake nogmaals het oordeel van de burgerlijke rechter te vragen. Hierbij wordt in aanmerking genomen (i) dat hun na kennisneming van deze nieuwe gegevens geen andere mogelijkheid restte dan de tweede herroepingsvordering in te stellen, nu de Waterschappen hun vordering baseerden op gegevens waarover zij pas na het eindvonnis van arbiters beschikten; (ii) dat de Waterschappen een aanzienlijk financieel belang hadden bij herroeping van het arbitrale vonnis; (iii) dat de Waterschappen volgens het hof in de eerste herzieningsprocedure al op plausibele andere gronden hadden aangevoerd dat in de arbitrageprocedure misleidende informatie was verstrekt, waardoor ook verdere twijfel over de eerlijke proceshouding van Milieutech begrijpelijk was; en (iv) dat de Waterschappen hun tweede herroepingsvordering zowel feitelijk als juridisch van een zodanig deugdelijk gemotiveerde en serieus te nemen toelichting hadden voorzien dat geen sprake kan zijn van een nodeloze of onevenredige en daarom ontoelaatbare belasting van de wederpartij. Het hof, dat terecht en in cassatie onbestreden in zijn tussenarrest had overwogen dat de onbewijsbaarheid van aangevoerde feiten of ingenomen stellingen onvoldoende is om misbruik van procesrecht aan te nemen, had mitsdien ook op dit punt het vonnis van de rechtbank moeten bekrachtigen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/044edfe39c9f7eed71165ae873208021303fd964787b4c193c2f22b86fa5fb9e | shasum -a 256