Alinea 42 Hoge Raad 29 juni 2007

3.4 Onderdeel II.6 heeft betrekking op de door [eiser] te betalen vergoeding voor de onbetaalde arbeid die [verweerster] in de onderneming van [eiser] heeft verricht. Het klaagt over het oordeel van het hof, in rov. 4.13 van het eindarrest, dat hetgeen [eiser] nog heeft aangevoerd over de dividendbelasting die over een uitkering aan [verweerster] zou moeten worden betaald, niet tot een ander oordeel kan leiden, nu [eiser] niet heeft gesteld dat hem geen andere mogelijkheid ten dienste zou staan dan de door hem aan [verweerster] uit te keren vergoeding als dividend uit te keren. Het onderdeel acht dit onbegrijpelijk, nu [eiser] heeft aangevoerd dat er fiscaal geen andere mogelijkheid bestaat dan de netto vermogenstoename binnen de besloten vennootschap als een dividenduitkering beschikbaar te stellen. Deze klacht faalt. Aan de bestreden overweging gaat vooraf het oordeel van het hof in dezelfde rechtsoverweging, "dat het alleszins redelijk is dat aan [verweerster] wordt vergoed het nominaal netto bedrag van haar inbreng." Met de bestreden overweging heeft het hof als zijn oordeel tot uitdrukking gebracht dat de door [eiser] gestelde fiscale onmogelijkheid om deze vergoeding anders dan als een dividenduitkering ten laste van de B.V. te brengen niet eraan afdoet dat het redelijk is dat [verweerster] het nominale netto bedrag van haar inbreng vergoed krijgt, reeds omdat het [eiser] vrijstaat uit andere bronnen te putten voor de betaling van deze vergoeding. Dat oordeel is niet onbegrijpelijk, zodat de klacht faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5052ae5ed82df72f9376323145c3d29e87db1e0692d5612c4d08c49736785ef2 | shasum -a 256