Alinea 49 Hoge Raad 2 november 2007

3.3.1 Het hof heeft in rov. 4.2 het beroep op art. 4:953 (oud) BW verworpen. Het overwoog daartoe samengevat onder meer dat voor een geslaagd beroep op de nietigheid van de schenkingen vereist is dat de schenkingen zijn verricht gedurende een verblijf in een instelling bestemd voor de verpleging of verzorging van bejaarden of geestelijk gestoorden, aan welk vereiste feitelijk niet is voldaan. Het hof ziet geen grond voor de door de erven bepleite extensieve interpretatie die de erven geven aan de door hen genoemde beschermingsbepalingen art. 4:953 en 958 (in verbinding met art. 7A:1718). Gezien hun aard dienen deze bepalingen, die de handelingsbekwaamheid van een persoon beperken, restrictief te worden uitgelegd en dient derhalve aan de in de wet geformuleerde omstandigheden als voorwaarden voor een nietige schenking, de hand te worden gehouden. Dat de erflaatster reeds tijdens haar verblijf in het herstelcentrum haar - op onzuivere wijze bepaalde - wil om te schenken heeft gevormd, snijdt geen hout, omdat voor de juridisch relevante wil bij schenking het moment van de schenking zelf bepalend is. Ook de stelling van de erven dat na het vertrek van de erflaatster sprake was van een voortgezette afhankelijkheidsrelatie, waarop artikel 4:953 (oud) BW van toepassing zou zijn, is door het hof verworpen, omdat dit artikel een afhankelijkheidsrelatie niet als zelfstandig vereiste noemt, terwijl er andere artikelen zijn, waaronder artikel 3:44 lid 4 BW, die juist bescherming kunnen bieden in gevallen dat iemand in een afhankelijke positie verkeert.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/211072a367efd50f91df66f9fa9433cf04cd0b78febdbdf94219ab013c8352f3 | shasum -a 256