Alinea 46 Hoge Raad 21 december 2007

3.5 Onderdeel 2 is gericht tegen het oordeel van het hof dat de artikelen 23 en 26 van de CAO aldus moeten worden uitgelegd dat voor de berekening van de reisurenvergoeding en de reiskostenvergoeding moet worden uitgegaan van het aantal kilometers langs de snelste en meest gebruikelijke route en niet van het aantal kilometers langs de kortste route. Het onderdeel betoogt dat het aantal kilometers langs de kortste route voor die vergoedingen bepalend is. Het onderdeel faalt, omdat het steunt op een aan de CAO gegeven uitleg die niet kan worden gevolgd. Die uitleg zou meebrengen dat de CAO verschillende manieren voor de bepaling van de reisafstand aanwijst al naar gelang het gaat om de in art. 23 en art. 26 bedoelde vergoedingen van reisuren en reiskosten enerzijds en de in de artikelen 20 lid 2 en 26 lid 4 bedoelde chauffeurstoeslag volgens de meerij-overeenkomst als in bijlage 12 geregeld anderzijds. Bij gebreke van enig aanknopingspunt daarvoor in de tekst of in het systeem van de CAO is onaannemelijk dat de CAO-partijen een dergelijk duaal stelsel in het leven hebben willen roepen. Waar, zoals het hof in rov. 3.6 terecht heeft overwogen, de artikelen 23 en 26 geen aanwijzingen bevatten dat zou moeten worden uitgegaan van routes die weliswaar theoretisch denkbaar zijn (de kortste route door dorpskernen en over B-wegen, terwijl een snellere route via de snelweg beschikbaar is), maar die niet aansluiten bij de realiteit, moet dan ook worden aangenomen dat de in bijlage 12 aangewezen manier van meting van de reisafstand (te weten langs de meest gebruikelijke weg), ook moet worden toegepast bij de bepaling van de reisafstand als basis voor de in de artikelen 23 en 26 bedoelde vergoedingen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/94570374626526f7282e4112f3dc45bef6efb513c0f55359d1af20d590cad46a | shasum -a 256