Alinea 25 Hoge Raad 3 december 2010

3.3. Het middel faalt. Uit de tekst van het Traktaat en het daarop betrekking hebbende Additioneel Protokol van 24 april 1877 (zie voor een weergave van de hierna genoemde artikelen van het Traktaat de onderdelen 4.4 en 4.9 van de conclusie van de Advocaat-Generaal) volgt dat de gelijke behandeling waartoe de artikelen 1 en 4 van het Traktaat Nederland en Zwitserland verplichten, betreft de behandeling van wederzijdse onderdanen, derhalve de behandeling door Nederland van Zwitserse onderdanen en door Zwitserland van Nederlandse onderdanen. Die behandeling dient volledig gelijk te worden gesteld met de behandeling van de eigen onderdanen (de 'nationalen'). Voor het aannemen van een andere of verdergaande strekking van die artikelen als door het middel bepleit, is geen aanknopingspunt te vinden in het Traktaat en evenmin in de geschiedenis van de totstandkoming daarvan die is aangehaald in de toelichting op het middel. Op de behandeling door Nederland van Nederlandse onderdanen, zoals belanghebbende, zien die artikelen derhalve niet. Het op grond van artikel 33 van de Wet op belastingen van rechtsverkeer (tekst 2000 en 2001; hierna: de Wet) aanmerken van belanghebbende als belastingplichtige voor de kapitaalsbelasting is dus niet in strijd met het Traktaat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/39b79fc2840610e4a45b0358cdf8b599866e37d929e60b7045c38c8a7e3a0983 | shasum -a 256