Alinea 30 Hoge Raad 18 februari 2011

3.3.3. Voor zover het middel voorts betoogt dat het Hof ten onrechte de gebreken in het voldoen aan de door artikel 52 AWR opgelegde administratie- en/of bewaarplicht van zo weinig gewicht heeft geacht dat zij niet de toepassing van de in artikel 27e AWR voorziene sanctie rechtvaardigen, faalt het eveneens. 's Hofs oordeel geeft, gelet op het hiervoor in 3.3.2 overwogene, geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting en kan, als verweven met waarderingen van feitelijke aard, voor het overige in cassatie niet op juistheid worden getoetst. Weliswaar wordt door het middel terecht bestreden de vaststelling van het Hof dat de Inspecteur niet heeft weersproken belanghebbendes stelling dat de desbetreffende ambtenaar van de provincie haar heeft meegedeeld dat in geval een leverancier geen naam en adres wilde noemen, zij kon volstaan met het opmaken van een NNB-contantbon, maar dit kan niet tot cassatie leiden aangezien dit oordeel 's Hofs beslissing op dit punt niet draagt. Het Hof heeft immers - terecht en in cassatie onbestreden - geoordeeld dat de omstandigheid dat belanghebbende niet heeft voldaan aan de haar op grond van de haar verstrekte milieuvergunning opgelegde verplichting namen en adressen van leveranciers te administreren, niet meebrengt dat belanghebbende ook in het kader van de heffing van vennootschapsbelasting niet aan haar administratieverplichting heeft voldaan. Of het door belanghebbende niet geheel voldoen aan haar krachtens de milieuvergunning opgelegde verplichtingen al dan niet met instemming van de desbetreffende ambtenaar van de provincie geschiedde speelt voor dat oordeel geen rol.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/54dfd650c0fc42e90c7a8ce20ba0a57d8e3051c0e55bcdd129a28f3a1e152025 | shasum -a 256