Alinea 38 Hoge Raad 10 augustus 2012

3.3 In hoger beroep heeft het hof geoordeeld dat in het convenant weliswaar een niet-wijzigingsbeding als bedoeld in art. 1:159 BW is opgenomen, maar dat dit beding uitsluitend betrekking heeft op een situatie waarin een verhoging van alimentatie wordt verzocht na wijziging van het inkomen of vermogen van de man. Voor zover het een (verzoek tot) verlaging van de partneralimentatie op basis van andere omstandigheden betreft, zijn partijen naar het oordeel van het hof geen niet-wijzigingsbeding overeengekomen (rov. 12, in cassatie onbestreden). Vervolgens heeft het hof onderzocht of sprake is van een situatie als bedoeld in art. 1:401 lid 1 BW. Er dient zich een zodanige wijziging van omstandigheden te hebben voorgedaan dat de overeenkomst (en de beschikking) waarin de onderhoudsverplichting is vastgesteld, niet langer aan de wettelijke maatstaven voldoet (rov. 14). Het hof is van oordeel dat de wijziging van de hoofdverblijfplaats van de twee oudste kinderen, gelet op hetgeen partijen bij hun overeenkomst voor ogen stond en het verband tussen de partneralimentatie en de door partijen getroffen regeling omtrent de verdeling van de zorg en de opvoeding van de kinderen en de mogelijkheden om naast de zorg voor de kinderen te werken, een wijziging van omstandigheden als bedoeld in voormeld wetsartikel betreft, zodat de man ontvankelijk is in zijn wijzigingsverzoek (rov. 15), zodat de door de man te betalen partneralimentatie opnieuw moet worden vastgesteld, rekening houdende met alle terzake dienende omstandigheden (rov. 16). Na een bespreking van de behoeftigheid van de vrouw heeft het hof, met wijziging in zoverre van het echtscheidingsconvenant en

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ff67c0eb24f3548230e21a5dbd9c62f3c108741fdb0bd28a0562ea1f84a97c40 | shasum -a 256