Onder 2.2. Hoge Raad 13 juni 2014

Het Hof heeft geoordeeld dat niet in geschil is dat de onderneming die belanghebbende drijft bedrijfsmatig wordt geëxploiteerd, nu met de onderneming winst wordt beoogd en ook daadwerkelijk winst wordt behaald. Naar het oordeel van het Hof wordt in de onroerende zaak een landbouwbedrijf uitgeoefend, gelet op de agrarische activiteiten die daarin worden ontplooid en omdat minimaal de helft van de totale inkomsten – waaronder blijkens de gedingstukken dient te worden verstaan: de helft van de netto winst – afkomstig is uit de (pluim)veehouderij. Het feit dat de inkomsten van de onderneming mede bestaan uit vergoedingen voldaan uit de persoonsgebonden budgetten van personen die werkzaam zijn op de boerderij, doet aan dit oordeel volgens het Hof niet af. De “restgrond” van 24.475 m² is dienstbaar aan het houden van de veestapel van belanghebbende, in de zin dat het vee daarop graast. Nu de “restgrond” wordt gebezigd binnen het bedrijfsmatig geëxploiteerde landbouwbedrijf, staat naar het oordeel van het Hof vast dat voor deze “restgrond” sprake is van ten behoeve van de landbouw (waaronder veehouderij) bedrijfsmatig geëxploiteerde cultuurgrond. Daaruit volgt dat op de “restgrond” de cultuurgrondvrijstelling van toepassing is, aldus het Hof. Hiertegen richt zich het middel in het principale beroep in cassatie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6ffc0a1f18dad088d1ff895bbffffdd068ef77f8875c2ec492c4f1eee9a458dd | shasum -a 256