Onder 4.7.1 Hoge Raad 24 januari 2014

Bij conclusie van repliek heeft de curator aangevoerd dat zijn vordering betrekking heeft op schade die HPC pas eind 2003, vlak voor haar faillissement, bekend is geworden. Daartoe heeft de curator betoogd dat HPC, in reactie op de introductie door NVM van Masterplan, in 1998 het automatiseringspakket OMA op de markt heeft gebracht, en dat zij in de jaren 1999-2003 steeds in gesprek met NVM is geweest om te bereiken dat OMA aan Masterplan gekoppeld zou kunnen worden. In augustus 2000 kon OMA eenzijdig op Masterplan worden aangesloten, waarna de gesprekken werden voortgezet over een tweezijdige koppeling. NVM kondigde, overigens zonder harde toezeggingen te doen, in de loop van 2001 aan dat verschillende manieren van samenwerking mogelijk zouden zijn, en heeft in april 2002 HPC uitgenodigd mee te doen aan een selectie in verband met de ontwikkeling van een nieuw basispakket. In november 2002 werd door NVM de tweezijdige koppeling van OMA op Masterplan toegestaan. Daarna is HPC volgens de curator “aan het lijntje gehouden” door het tijdstip waarop de specificaties voor TIARA zouden worden geleverd, steeds te vertragen en onduidelijkheid daarover te creëren. Eind 2003 is het voor HPC duidelijk geworden dat NVM niet met HPC zou meewerken maar, aldus de curator, alleen bezig was haar tegen te werken; toen was het voor HPC al te laat. In verband met de verjaring heeft de curator voorts gewezen op een in het geding gebrachte omzetprognose van HPC van juni 2001, waarin ervan werd uitgegaan dat OMA bij 50% van de NVM-makelaars afgezet zou kunnen worden, waaraan de curator de gevolgtrekking heeft verbonden dat toen nog niet duidelijk was dat de thans gevorderde schade zou ontstaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2c30bb8e750c6dae21cca919c2d0b9afbfc20d23ed51333d9e0d1797d8ef8dc8 | shasum -a 256