Onder 2.6. Hoge Raad 11 februari 2014

Vaststaat dat het jongetje, toen het feit werd gepleegd, in de woning aanwezig was en dat hij het resultaat van de met een mes gepleegde levensbedreigende geweldshandeling - een hevig bloedende wond ter hoogte van de hals van zijn moeder - heeft gezien. Voorts houden de stukken van het geding in dat het kind met zijn moeder naar Canada was verhuisd en dat aldaar zijn moeder niet lang na het tenlastegelegde gebeuren op gewelddadige wijze om het leven is gebracht. Het Hof heeft kennelijk geoordeeld dat tegen de achtergrond van deze, naar objectieve maatstaven reeds zeer ingrijpende en traumatiserende, gebeurtenissen met betrekking tot zijn moeder het afleggen van een verklaring als getuige de gezondheid of het welzijn van de zeer jeugdige minderjarige zo zeer zou schaden dat het voorkomen van dit gevaar zwaarder weegt dan het belang om het jongetje als getuige te horen. Mede in aanmerking genomen dat de buurvrouw van de aangeefster tegenover de politie een belastende verklaring heeft afgelegd, terwijl uit de stukken van het geding niet blijkt dat de verdediging die buurvrouw als getuige heeft willen horen, alsmede dat de door [betrokkene] spontaan tegenover een verbalisant afgelegde belastende verklaring door deze verbalisant ter terechtzitting onder ede is bevestigd, is dat oordeel niet onbegrijpelijk en behoefde het ook geen nadere motivering.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/aeeab63ceb4f27cde161f15887d194fc347cdff76130e30d95670039a0de4cb1 | shasum -a 256