Onder 3.3.1 Hoge Raad 14 augustus 2015

Onderdeel 1, dat zich richt tegen de honorering door het hof van het beroep van [verweerster] op bevrijdende verjaring, klaagt dat het heeft miskend dat de vordering van [eiseres] (ook) moet worden aangemerkt als een rechtsvordering tot herstel van een tekortkoming, als bedoeld in art. 3:311 lid 1 BW (onderdeel 1.1) en dat, bij samenloop van het toepassingsbereik van art. 3:311 lid 1 en 3:307 lid 1 BW, eerstgenoemd voorschrift voorgaat (onderdeel 1.2). Voorts, dat, indien het hof ervan is uitgegaan dat art. 3:311 lid 1 BW hier toepassing mist omdat de vordering tot levering van perceel [0001] in het geheel niet is nagekomen, dat oordeel blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting, aangezien, kort gezegd, de vraag of van een herstelvordering sprake is, moet worden beantwoord aan de hand van de door de eiser gehanteerde vorderingsgrondslag, ongeacht of de verplichtingen als één of als meer verbintenissen moeten worden gezien (onderdeel 1.4). Onderdeel 1.5 betoogt dat, indien het hof tot uitgangspunt heeft genomen dat de vordering van [eiseres] tot levering van perceel [0001] ziet op een afzonderlijke verbintenis die in het geheel niet is nagekomen, dit oordeel blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting althans onvoldoende (begrijpelijk) is gemotiveerd, aangezien een overeenkomst die tot levering van meerdere zaken (of in het bijzonder meerdere kadastrale percelen) verplicht, niet per se evenzovele verbintenissen in het leven roept en dat de vraag of sprake is van één of van meerdere verbintenissen, een kwestie is van uitleg en dat het oordeel van het hof dat de verplichting tot levering van perceel [0001] een afzonderlijke verbintenis inhoudt, onvoldoende (begrijpelijk) is gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ab820aee3051e3037650c0995569f802bef76a67b0c930a78bb40acace3985fc | shasum -a 256