Onder 2.3. Hoge Raad 8 september 2015

Ten slotte is het hof ook van oordeel dat verdachte ten tijde van zijn (betaalde) werkzaamheden voor [betrokkene 1] op z'n minst redelijkerwijs had moeten vermoeden dat [betrokkene 3] werd uitgebuit. Verdachte had zich er van moeten vergewissen dat geen sprake was van een uitbuitingssituatie. Het hof neemt daartoe in aanmerking dat verdachte wist over de misstanden in de prostitutiewereld op de Amsterdams Wallen, dat verdachte op enig moment wist dat [betrokkene 2] en [medeverdachte 1] zich schuldig maakten aan vrouwenhandel en dat hij ten aanzien van [betrokkene 3] in het bijzonder concrete aanwijzingen had van dwang: verdachte werkte onder gezag van [betrokkene 6] en [betrokkene 2] en niet louter voor en in opdracht van [betrokkene 3] , verdachte kreeg in het kader van zijn werkzaamheden opdracht bij [betrokkene 3] te kijken of ze bezet was en overlegde met anderen dan [betrokkene 3] over zijn bodyguardwerkzaamheden (met [betrokkene 6] die hem op zijn beurt weer adviseert daarover met [betrokkene 2] te spreken). Ook deze feiten en omstandigheden volgen uit de bewijsoverwegingen en bewijsconstructie van de rechtbank die het hof voor zover die in bijlage 2 zijn opgenomen tot de zijne maakt en voorts uit de bij bespreking van het onder 1 tenlastegelegde feit aangehaalde proces-verbaal van verhoor van [betrokkene 14] op 27 januari 2010 bij de rechter-commissaris welk proces-verbaal het hof voor zover dat onder 1 is weergegeven ook terzake het bewijs van feit 5 redengevend acht."

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ade0be9175726ffbdad6bbf5929e431da64d3a873add16034df015eb1128cec7 | shasum -a 256