Onder 3.4.3 Hoge Raad 3 juni 2016

Het oordeel van het hof komt erop neer dat de Gemeente in de gegeven context, mede tegen de achtergrond van de hiervoor in 3.1 onder (vii) genoemde brief van de advocaat van [verweerder] van 21 augustus 1995 waarin zij aansprakelijk was gesteld voor de gebreken die kleefden aan de vergunning van 19 mei 1994, de brief van 24 september 1999 heeft moeten opvatten als mede inhoudende de ondubbelzinnige mededeling dat [verweerder] zich zijn recht op schadevergoeding wegens die gebreken voorbehield. Daarbij heeft het hof (in rov. 4.10 eerste tussenarrest) in aanmerking genomen dat laatstgenoemde brief onder meer ziet op schadevergoeding wegens de niet of vertraagde herhuisvesting van de stoeterij van [verweerder] . Het hof heeft bij zijn oordeel dan ook klaarblijkelijk het oog gehad op het - tussen partijen niet in geschil zijnde - feit dat de gebreken in de vergunning van 19 mei 1994 mede de oorzaak van de vertraging in de herhuisvesting van de stoeterij waren, en dat de schade die [verweerder] door die gebreken leed, onderdeel vormde van de schade die hij leed door de vertraging in de herhuisvesting van zijn stoeterij. Kennelijk heeft het hof dan ook geoordeeld dat, mede tegen de achtergrond van de hiervoor genoemde brief van 21 augustus 1995, de Gemeente de brief van 24 september 1999 heeft moeten opvatten als ondubbelzinnige mededeling dat [verweerder] zich daarbij ook zijn recht op schadevergoeding wegens die gebreken voorbehield. Daarbij heeft het hof mede in aanmerking genomen (eveneens in rov. 4.10) dat de Gemeente in dit verband is aan te merken als een ‘professionele partij’, van wie dus - naar het kennelijke oordeel van het hof - mocht worden verwacht dat zij het verband tussen schade wegens de vernietiging van de vergunning van 19 mei 1994 en wegens de vertraging in de herhuisvesting onderkende.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ce466fc48b8b5fe8ab82315adcbd266eb86eb079083753e698ee2ba5704c2dd0 | shasum -a 256