Onder 3.3 Hoge Raad 30 september 2016

Het middel klaagt dat het oordeel van het hof in de rov. 3.7-3.7.2 blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting (middel onder 2). Uit het slot van rov. 3.7 blijkt dat het hof heeft miskend dat het in deze zaak niet gaat om stuiting van de verjaring van een rechtsvordering als bedoeld in art. 3:319 in verbinding met art. 3:316 BW, maar om stuiting van de verjaring van de bevoegdheid tot tenuitvoerlegging van een rechterlijke uitspraak als bedoeld in art. 3:324 in verbinding met de art. 3:325 en 3:319 BW (middel onder 3). Voorts heeft het hof in de rov. 3.7.1-3.7.2 miskend (i) dat executoriaal derdenbeslag is aan te merken als daad van tenuitvoerlegging in de zin van art. 3:325 lid 2, aanhef en onder c, BW, (ii) dat volgens de aanhef van art. 3:325 BW de art. 3:319-323 BW van overeenkomstige toepassing zijn, (iii) dat uit art. 3:319 lid 1 in verbinding met lid 2 BW volgt dat door stuiting van de verjaring een nieuwe verjaringstermijn gaat lopen die niet langer is dan vijf jaar, en (iv) dat in dit geval geen sprake is van het instellen van een eis die door toewijzing wordt gevolgd, welke handeling op de voet van art. 3:319 lid 1 in verbinding met art. 3:316 BW voortdurend stuitende werking heeft tot – kort gezegd – zes maanden na het definitieve einde van de op die eis volgende procedure (middel onder 4). Er bestaat noch in de regeling van de verjaring van boek 3 BW noch elders een grondslag of een rechtvaardiging voor een gelijkstelling van het leggen van executoriaal derdenbeslag op basis van een in kracht van gewijsde gegane rechterlijke uitspraak met het instellen van een eis die door toewijzing wordt gevolgd (middel onder 5). Gegrondbevinding van deze klacht brengt mee dat ook de daarop voortbouwende oordelen in de rov. 3.8-3.11 niet in stand kunnen blijven (middel onder 6).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eeeac7602353c048e1bb10cfee105aef31d6da4d3bfaa21777491c77827aa7ee | shasum -a 256