Onder 4.5.2. Hoge Raad 19 februari 2016

De berechting van deze zaak in eerste aanleg is aangevangen op 7 oktober 2003, toen de Inspecteur het bezwaarschrift ontving, en is – gelet op hetgeen hiervoor in 3.4.2 is overwogen - geëindigd toen de Rechtbank op 1 juni 2012 uitspraak deed in de hoofdzaak. Van deze periode van in totaal 8 jaar en bijna 8 maanden, moet de duur van de cassatieprocedure tegen de uitspraak van de Rechtbank op het verzet (1 jaar en iets meer dan 2 maanden) buiten beschouwing blijven, zodat de voor de procedure in eerste aanleg in aanmerking te nemen termijn 7 jaar en afgerond 6 maanden (90 maanden) bedraagt. Tussen partijen is niet in geschil dat geen sprake is geweest van bijzondere omstandigheden die voor deze fase van de procedure een tijdsverloop van meer dan twee jaar rechtvaardigen. In deze fase is de redelijke termijn daarom overschreden met 5 jaar en afgerond 6 maanden (66 maanden), is 5½ jaar. Daarmee correspondeert een vergoeding van immateriële schade van € 5500. Hetgeen hiervoor in 3.11.1 is overwogen brengt mee dat van het tijdsverloop in eerste aanleg alleen de periode vanaf de uitspraak op bezwaar (16 september 2010) tot de uitspraak van de Rechtbank op 1 juni 2012, derhalve een tijdsverloop van afgerond 20 maanden, kan worden toegerekend aan de beroepsfase. Een tijdsverloop van afgerond (90 - 20 =) 70 maanden moet worden toegerekend aan de bezwaarfase. Van de overschrijding van de redelijke termijn moet bij gebreke van bijzondere omstandigheden een periode van (70 - 6 =) 64 maanden aan de Inspecteur worden toegerekend en een periode van (20 – 18 =) 2 maanden aan de Staat. De Inspecteur dient daarom van de schadevergoeding voor deze fase van de procedure 64/66 deel van € 5500 te betalen (€ 5333) en de Staat (de Minister van Veiligheid en Justitie) 2/66 deel (€ 167).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/abe2de52be49b177df6c279b4f4809418c3413934c6b62688956a3566bc57058 | shasum -a 256