Onder 2.2. Hoge Raad 26 april 2016

Dat in de onderhavige zaak zich de situatie voordoet dat moet worden vastgesteld dat geen redelijk handelend lid van het openbaar ministerie heeft kunnen oordelen dat met (voortzetting van) de vervolging van de overtredingen van de Opiumwet met betrekking tot (kort gezegd) 'de achterdeur' enig door strafrechtelijke handhaving beschermd belang gediend kan zijn, is door de verdediging niet - met zoveel woorden - gesteld. Evenmin is gesteld dat de verdachte erop vertrouwde dat hij ten aanzien van overtredingen van de Opiumwet verband houdend met zijn inkoop en de opslag van zijn voorraad in het kantoortje en buiten de coffeeshop, nimmer zou worden vervolgd. Uit de stukken van het dossier vloeit zulks ook niet voort. Weliswaar constateert het hof met de rechtbank en het gerechtshof Den Haag dat, na het jarenlang gedogen en faciliteren van Checkpoint door de overheid, waaronder begrepen het openbaar ministerie, het in de rede had gelegen gewijzigde inzichten omtrent - de gewenste omvang van - Checkpoint kenbaar te maken en constateert het hof, met de rechtbank en het gerechtshof Den Haag, dat uit de stukken van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting niet valt op te maken of en in welke zin de concrete belangen van [verdachte] en of de overige verdachten in dit dossier zijn meegewogen bij de beslissing tot vervolging of voortzetting daarvan, maar deze constateringen leiden er niet toe dat reeds daarom is komen vast te staan dat de door de Hoge Raad als toetsingsmaatstaf aangeduide aperte onevenredigheid tussen de vervolgingsbeslissing en de daarbij te betrekken belangen zich voordoet, dan wel dat aan [verdachte] of de overige verdachten omtrent 'de achterdeur' toezeggingen tot niet-vervolging zijn gedaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5b01f9938599f8b6e96446449516ea099624ae5583402e4d9083f1c06c71b02e | shasum -a 256