Onder 3.4.3 Hoge Raad 23 juni 2017

Het onderdeel faalt. Het hof heeft in rov. 2.14 van zijn tussenarrest van 15 oktober 2013 expliciet overwogen dat de deskundige bij zijn onderzoek diende uit te gaan van “de in opdracht van [eiser] feitelijk aan het schip verrichte werkzaamheden”. De constatering in rov. 2.5 van het tussenarrest van 21 april 2015 dat partijen hebben ingestemd met deze omschrijving van het te verrichten deskundigenonderzoek wordt door het onderdeel – blijkens de gedingstukken: terecht – niet bestreden. Voorafgaand aan de omschrijving van de opdracht aan de deskundige in rov. 2.14 van het tussenarrest van 15 oktober 2013, heeft het hof in rov. 2.13 van dat arrest een oordeel gegeven over de verwachtingen die [eiser] kon ontlenen aan (onder meer) het faxbericht van 29 november 1999, mede in het licht van de afgelegde getuigenverklaringen. Weliswaar is dit oordeel gegeven in verband met de aan [eiser] gegeven bewijsopdracht dat een vaste prijs was overeengekomen, maar rov. 2.5 van het tussenarrest van 21 april 2015 moet aldus worden verstaan dat in rov. 2.13 van het arrest van 15 oktober 2013 ook in meer algemene zin lag besloten dat [eiser] geen gerechtvaardigde verwachtingen kon ontlenen aan het faxbericht van 29 november 1999, en dat daarom – en omdat [verweerder] zijnerzijds niet had bewezen dat partijen waren overeengekomen op basis van nacalculatie te zullen afrekenen – de opdracht aan de deskundige was beperkt tot de begroting van een redelijke prijs voor de feitelijk verrichte werkzaamheden. Dit oordeel is niet onjuist of onbegrijpelijk. Hiervan uitgaande heeft het hof in rov. 2.5 van het tussenarrest van 21 april 2015 en in rov. 2.5.5 van het eindarrest kunnen komen tot het oordeel dat het in strijd was met de eisen van een goede procesorde om de vraag naar mogelijke door het faxbericht van 29 november 1999 gewekte verwachtingen opnieuw in de procedure te betrekken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f15ab7eb3f42f199c76bbb909218d80bf262c613f653495348dff6c3e59a138b | shasum -a 256