Onder 2.3.4. Hoge Raad 3 februari 2017

Het vorenstaande geldt volgens het Hof echter niet voor de door [E] gehouden onroerende zaken omdat de bezittingen van [E] op enig tijdstip van de in artikel 4, lid 1, letter a, van de Wet genoemde referentieperiode niet voor ten minste 70 percent hebben bestaan uit in Nederland gelegen onroerende zaken. Dat betekent dat de aandelen in [E] op zichzelf beschouwd geen fictieve onroerende zaken zijn. De rechtstreekse overdracht van aandelen in een moedervennootschap, zoals [B], die alle aandelen houdt in een dochtervennootschap, zoals [E], leidt gezien de tekst van artikel 10 van de Wet tot heffing van overdrachtsbelasting over de waarde van alle door de aandelen in [B] middellijk of onmiddellijk vertegenwoordigde goederen in de zin van artikel 2 van de Wet. De maatstaf van heffing omvat alsdan derhalve de waarde van de door [E] gehouden onroerende zaken. Naar ’s Hofs oordeel brengt die letterlijke tekst van artikel 10 van de Wet echter niet mee dat de door belanghebbende gekozen handelwijze, waarbij de aandelen in [E] voorafgaand aan en in samenhang met de overige rechtshandelingen zijn vervreemd en verkregen, met als resultaat een verlaging van de maatstaf van heffing die bij de verkrijging van aandelen in [B] verschuldigd zou zijn, in strijd is met de door dat artikel 10 in verbinding met artikel 4 van de Wet beoogde heffing. De aldus gerealiseerde belastingbesparing is volgens het Hof een resultaat van de vrijheid die een belastingplichtige als uitgangspunt heeft om ter bereiking van een reëel en zakelijk doel een weg te bewandelen die voor hem fiscaal het minst belastend is, zonder dat sprake is van een handelen in strijd met doel en strekking van de Wet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a2162ec231424b7de4a9985c598c506f40e99a718b9469fc9254632999504d27 | shasum -a 256