Onder 4.1.2 Hoge Raad 15 september 2017

Anders dan het onderdeel tot uitgangspunt neemt, heeft het hof zijn oordeel niet erop gebaseerd dat [eiser] niet aan zijn schadebeperkingsplicht heeft voldaan. Het hof verwijst in rov. 2.5 van het eindarrest (zie hiervoor in 3.2.5) weliswaar naar het verweer dat Coop op dit punt heeft gevoerd, maar die verwijzing strekt kennelijk uitsluitend ertoe vast te stellen dat het inkomen van [eiser] over de periode van medio februari 2008 tot en met 30 september 2012 tussen partijen in geschil was, anders dan het inkomen over de periode van 1 oktober 2012 tot en met 30 oktober 2014, ten aanzien waarvan Coop tegen de opgave van [eiser] geen verweer had gevoerd. Het hof heeft geconstateerd dat [eiser] in het geheel niet heeft toegelicht en onderbouwd waarom hij in de eerstgenoemde periode geen inkomsten heeft genoten, noch waarvan hij in die periode heeft geleefd, terwijl dat na het vierde tussenarrest wel voor de hand had gelegen. Vervolgens heeft het hof over deze periode alsnog het door de deskundige genoemde gemiddelde ondernemersloon in de berekening betrokken om de door [eiser] als gevolg van de ontbinding geleden schade schattenderwijs vast te stellen. Dat het hof deze schatting als consequentie heeft verbonden aan het ontbreken van verifieerbare inkomensgegevens over de genoemde periode is, mede in het licht van hetgeen [eiser] volgens rov. 2.13 van het vierde tussenarrest (zie hiervoor in 3.2.4) aan gegevens had moeten verschaffen, niet onbegrijpelijk. In datzelfde licht is van een verrassingsbeslissing geen sprake. Evenmin is onbegrijpelijk dat het hof de door [eiser] overgelegde accountantsverklaring, die uitsluitend door [eiser] in deze periode gemaakte kosten vermeldt, niet heeft aangemerkt als een voldoende onderbouwing van het door [eiser] gestelde gebrek aan inkomsten over de genoemde periode. Het onderdeel kan daarom niet tot cassatie leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/68b9f6ca32b0e2059263667282b6ec30abf5148d407285b46c89c733b3f4062f | shasum -a 256