Onder 3.4. Hoge Raad 19 september 2017

Los van welk feit bewezen wordt verklaard, in alle geval geldt dat er sprake is geweest van een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding door [betrokkene 1] . [verdachte] mocht zich hiertegen verdedigen. Dat heeft hij niet direct gedaan. De aanval waartegen hij zich mocht verdedigen was geëindigd op het moment dat hij weer overeind kwam. De wijze waarop hij zich verdedigd heeft is disproportioneel ten opzichte van de aanranding die hij heeft ondergaan. Dat neemt niet weg dat de aanval op hem geresulteerd heeft in grote boosheid die heviger werd toen hij bemerkte dat hij stevig bloedde uit een wond boven zijn wenkbrauw. De aanval heeft de boosheid tot gevolg en de boosheid heeft op haar beurt de overschrijding van de redelijke grenzen van de verdediging tot gevolg. De mate van overschrijding van de grenzen van noodzakelijke verdediging zijn niet zodanig, dat dit niet meer geduid kan worden als een onmiddellijk gevolg van de hevige boosheid.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5b9ecab30ed8a19f3f6a7587039bd955829ad1caaa30dc1ef53b2931b8240677 | shasum -a 256