Onder 2.4.3. Hoge Raad 10 maart 2017

De onderhavige certificaten vormen niet een ingevolge een overeenkomst tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Thailand of enige bepaling van secundair recht van de Europese Unie voorgeschreven of erkend document om in geval van invoer in de Europese Unie de niet‑preferentiële oorsprong Thailand van goederen aan te tonen, zodat voor marktdeelnemers een wettelijke basis ontbreekt om bij invoer van goederen in de Unie jegens de douaneautoriteiten van een lidstaat aan het certificaat en de daarin weergegeven verklaring van de Thaise autoriteiten rechten te ontlenen. Een verklaring als de onderhavige omtrent de niet‑preferentiële oorsprong van goederen afkomstig van daartoe bevoegde autoriteiten van een land van uitvoer kan voor de douaneautoriteiten van een lidstaat reden zijn om met het oog op de toepassing van bijvoorbeeld antidumpingmaatregelen de juistheid van de in een aangifte opgegeven niet-preferentiële oorsprong niet op voorhand in twijfel te trekken. Dit neemt niet weg dat de daaropvolgende vrijgave van de goederen, uitgaande van de juistheid van de door de aangever opgegeven niet‑preferentiële oorsprong, waarbij de douaneautoriteiten in overeenstemming met die oorsprong het douanetarief toepassen, niet een actieve gedraging van de douaneautoriteiten is die vertrouwen wekt in de zin van artikel 220, lid 2, letter b, van het CDW (vgl. HR 12 augustus 2016, nr. 15/02071, ECLI:NL:HR:2016:1902, BNB 2016/213, rechtsoverweging 2.3.2). Dit wordt niet anders wanneer – zoals middel III voor het overige betoogt - de gedragingen van de Thaise autoriteiten en die van de Nederlandse douaneautoriteiten met het oog op toepassing van artikel 220, lid 2, letter b, van het CDW in onderlinge samenhang worden bezien. Middel III faalt in zoverre eveneens.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/85cd38f691eda6bd422de8e7f6585af4afad0e816f8fb9d601cd10e78a527cf5 | shasum -a 256