Onder 3.2.3 Hoge Raad 24 maart 2017

Er is geen grond de regeling van de verlengde verjaringstermijn voor aansprakelijkheid wegens verontreiniging van lucht, water of bodem in art. 3:310 lid 2 BW, op grond van het arrest van het EHRM in de zaak Howald Moor c.s./Zwitserland (EHRM 11 maart 2014, nrs. 52067/10 en 41072/11, NJ 2016/88) in strijd te achten met art. 6 lid 1 EVRM. De Nederlandse situatie verschilt van de Zwitserse zoals beoordeeld in de zaak Howald Moor c.s./Zwitserland. Het Nederlandse recht kent voor gevallen als de onderhavige in art. 3:310 lid 2 BW een objectieve verjaringstermijn van dertig jaar, en niet van tien jaar, zoals het Zwitserse recht. Gelet op de latentieperiode van mesothelioom, die varieert van tien tot zestig jaar, is er in Nederland voor benadeelden bij wie zich de ziekte openbaart voordat dertig jaren zijn verstreken, een kans tegen een aansprakelijk geachte persoon een vordering in te stellen (althans de verjaring van de vordering te stuiten) binnen de verjaringstermijn. In zijn arrest [...] / De Schelde (HR 28 april 2000, ECLI:NL:HR:2000:AA5635, NJ 2000/430) heeft de Hoge Raad geoordeeld dat die termijn bleef binnen de “margin of appreciation” van verdragsluitende staten en heeft hij houvast geboden voor een onder bijzondere omstandigheden te aanvaarden beroep op de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid wanneer (de nabestaande van) een mesothelioom-benadeelde wordt geconfronteerd met een beroep op de objectieve verjaringstermijn door de aansprakelijk gestelde persoon. (rov. 4.3-4.5)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ad4ca2ea13932723e9207c2db021eded82cfb3c4486e00c17f658bcde115663e | shasum -a 256