Citaat | Hoge Raad 12 januari 2018

Onder 3.2.3 Hoge Raad 12 januari 2018

Een alinea uit Hoge Raad 12 januari 2018, ECLI:NL:HR:2018:31.

Uit de rechtspraak van het HvJEU met betrekking tot Verordening (EG) nr. 2201/2003 (hierna: Verordening Brussel II-bis) volgt dat de gewone verblijfplaats van een persoon betreft de plaats waar hij of zij het permanente centrum van zijn of haar belangen heeft gevestigd met de bedoeling daaraan een vast karakter te verlenen, waarbij voor de vaststelling van de gewone verblijfplaats rekening moet worden gehouden met de feitelijke omstandigheden die voor dat begrip bepalend zijn. De gewone verblijfplaats van de vrouw na het huwelijk met de man was gelegen in India. Eerst na ommekomst van twee weken na 7 december 2014 (toen de vrouw met [kind 2] en [kind 1] naar Nederland is gereisd) hebben zich voldoende feiten en omstandigheden voorgedaan die de conclusie rechtvaardigen dat de gewone verblijfplaats van de vrouw is gewijzigd en Nederland is geworden. Het standpunt van de vrouw dat zij zes maanden voorafgaande aan de indiening van haar echtscheidingsverzoek (op 7 mei 2015) reeds in Nederland verbleef, moet derhalve worden verworpen. (rov. 4.3)

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/78149e533e9d1d68a47302e22af1a096f72f59c1b163dcd703f0b9bab08dfbf8. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt 78149e533e9d1d68a47302e22af1a096f72f59c1b163dcd703f0b9bab08dfbf8, en de alinea staat in dat document op bytes 11407 tot 12489.