Onder 2.2.3. Hoge Raad 19 april 2019

Het Hof heeft verder geoordeeld dat de nieuwe regeling niet is aan te merken als een reparatiemaatregel als bedoeld in onderdeel 2.6.3 van het Crisisheffingsarrest (HR 29 januari 2016, ECLI:NL:HR:2016:124). Daarom mochten werkgevers naar het oordeel van het Hof, tot het moment waarop voor hen duidelijk moest zijn dat de wetgever het systeem van premieheffing zodanig zou wijzigen dat het ziek worden van werknemers met een tijdelijk dienstverband voor hen tot verhoging van hun individuele premielasten zou (kunnen) leiden ook over premietijdvakken na hun indiensttreding, in goed vertrouwen ervan uitgaan dat zij niet met dergelijke nadelige gevolgen zouden worden geconfronteerd. In zoverre heeft de invoering van de nieuwe regeling gerechtvaardigde verwachtingen van de betrokken werkgevers aangetast. De nieuwe regeling voldoet, gelet op het Crisisheffingsarrest, niet aan de eis van een ‘fair balance’ tussen de ermee gediende doelen van algemeen belang en de financiële nadelen die er voor individuele premieplichtigen, en met name belanghebbende, uit voortvloeien. Dat is slechts anders indien specifieke en dwingende redenen bestaan voor de aantasting van gerechtvaardigde verwachtingen van de betrokken werkgevers. Die redenen heeft het Hof niet aanwezig geacht. Dit leidt voor belanghebbende tot vermindering van het bij beschikking vastgestelde premiepercentage met de daarin begrepen, op basis van gegevens uit 2012 berekende, individuele opslag voor de premiecomponent ZW-lasten van 0,7 procent, aldus het Hof.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f3fee9d33117cb4d649f803f8a1a3bf453b137930b2dea712dd0c98c7c110f19 | shasum -a 256