Onder 2.7.1 Hoge Raad 7 april 2020

Het hof heeft onder meer het volgende vastgesteld. [C] heeft de in de bewezenverklaring bedoelde partij stookolie geleverd ten behoeve van het schip [naam 1] . Deze stookolie voldeed niet aan de specificaties en gaf problemen met de separatoren van de motor van het schip die herhaaldelijk dichtslibden. [C] heeft daarom de stookolie “in juridische zin teruggenomen” en vervolgens uiteindelijk via twee andere partijen verkocht aan de verdachte (voorheen genaamd [A] ). De stookolie is vervolgens overgepompt naar motortankschip [naam 2] , dat was ingehuurd door de verdachte. Uit een analyse van de stookolie bleek dat het sedimentgehalte van de stookolie negen keer hoger was dan de in ‘ISO-norm 8217:2010’ vastgestelde norm. Ook bleek dat de stookolie in de toestand waarin deze zich bevond niet kon dienen als scheepsbrandstof terwijl deze met die bestemming op de markt was gebracht. [C] heeft naar aanleiding van de resultaten van de analyse van een monster van de stookolie geen nader onderzoek ingesteld naar de oorzaken voor het te hoge sedimentgehalte. Evenmin heeft [C] opdracht gegeven om de stookolie zo te bewerken dat de partij alsnog aan de specificaties zou voldoen. Mede op grond van deze vaststellingen heeft het hof geoordeeld dat [C] zich heeft ontdaan van de partij niet-bruikbare stookolie en dat die partij als een afvalstof moet worden aangemerkt. Dat oordeel - waarin besloten ligt dat niet is komen vast te staan dat [C] de stookolie ‘onder gunstige omstandigheden’ wilde verhandelen zoals bedoeld in de onder 2.5.3 en 2.5.4 aangehaalde jurisprudentie, zodat [C] ‘daadwerkelijk voornemens’ was zich ervan te ontdoen – geeft, gelet op hetgeen onder 2.6 is vooropgesteld, niet blijk van een onjuiste rechtsopvatting en is toereikend gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b4a094bcfacc72946c637cafc5864033bb1961f4b70f030047df8c1c8aff5569 | shasum -a 256