Onder 2.3 Hoge Raad 21 januari 2020

Blijkens de bewijsvoering heeft het Hof vastgesteld dat de samenwerkingsovereenkomst tussen Bouwfonds Vastgoedontwikkeling C.V. (hierna: Bouwfonds) en [A] B.V. (voorheen genaamd [B] B.V., hierna: [A] ) inhoudt dat zij - kort gezegd - samen het [project] zouden ontwikkelen en dat zij het resultaat daarvan gelijkelijk zouden verdelen. Het Hof heeft voorts vastgesteld dat nadien tussen diezelfde rechtspersonen nog twee (aanvullende) overeenkomsten met de naam ‘allonges’ tot stand zijn gekomen op de voet waarvan Bouwfonds afkoopsommen heeft betaald aan [A] voor de erfpachtrechten op de grond. Verder heeft het Hof vastgesteld dat eerstgenoemde samenwerkingsovereenkomst na onderhandelingen met [betrokkene 1] namens Bouwfonds tot stand is gekomen, dat [A] door [betrokkene 1] werd beschouwd als “een vehikel om een deel van de winst van het [project] aan zich te laten toekomen” en dat de verdachte - die medebestuurder was van [A] - reeds ten tijde van “het tekenen van de samenwerkingsovereenkomst” wist dat een deel van het van Bouwfonds te ontvangen geld (door)betaald zou moeten worden aan [betrokkene 1] of aan hem gelieerde bedrijven. Ten slotte heeft het Hof vastgesteld dat een deel van de door Bouwfonds betaalde bedragen ook daadwerkelijk aldus is doorbetaald.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3abeda0a9a8e1ebb0f3e8022dc57fd93972f33e8adec49f2496d78c04c14a78a | shasum -a 256