Onder 3.1.1 Hoge Raad 10 april 2026

Onderdeel 1 van het middel klaagt dat het hof ten onrechte de op art. 6:10 BW (regres bij hoofdelijkheid, analogisch toegepast), art. 6:162 BW (onrechtmatige daad) en art. 6:212 BW (ongerechtvaardigde verrijking) gebaseerde vorderingen van Bencis heeft afgewezen op de grond dat Bencis voor de toepassing van het mededingingsrecht onderdeel vormt van dezelfde onderneming als Meneba, met het daaraan verbonden mededingingsrechtelijke gevolg dat ook Bencis een inbreuk op het mededingingsrecht heeft gepleegd, ongeacht of Bencis van de inbreuk op de hoogte was en of zij een bijdrage aan de inbreuk heeft geleverd. Het hof heeft volgens het onderdeel miskend dat de beoordeling of Bencis een vordering heeft op Dossche (Meneba), moet plaatsvinden aan de hand van de maatstaven van de genoemde bepalingen, en/of dat handelingen van Meneba die in het mededingingsrecht worden toegerekend aan Bencis als onderdeel van dezelfde onderneming in mededingingsrechtelijke zin, niet reeds om die reden ook bij de toepassing van die bepalingen in de verhouding tussen Dossche (Meneba) en Bencis kunnen worden toegerekend aan Bencis. Voor toerekening van gedragingen van Meneba aan Bencis is vereist dat deze gedragingen in het maatschappelijke verkeer als gedragingen van Bencis hebben te gelden. Daarbij komt betekenis toe aan de stellingen van Bencis dat zij niet van de inbreuk op de hoogte was, dat de inbreuk voor haar verborgen was gehouden, dat het zwaartepunt van de inbreukmakende gedragingen van Meneba begon in de periode voordat Bencis een indirect belang kreeg in Meneba en dat Bencis geen bijdrage aan de inbreuk heeft geleverd. De enkele omstandigheid dat Bencis beslissende invloed kon uitoefenen op het beleid van Meneba, is onvoldoende voor toerekening, aldus het onderdeel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bfa6f069aa25a4fc237ae5d9dcf8339ec54bc5406b2cf208ec25dd152139c481 | shasum -a 256