Onder 3.4.3 Hoge Raad 26 juni 2026

Bij de Wet van 8 juli 2020 tot wijziging van de Wmw II (reparatie verhuurderheffing bij gedeeld genot huurwoningen) is met terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2020 voorzien in herstel van het door de Hoge Raad in het arrest van 8 juni 2018, ECLI:NL:HR:2018:846 (hierna: het arrest van 8 juni 2018) geconstateerde gebrek. Naar het oordeel van het Hof heeft de wetgever voldoende voortvarendheid betracht bij de invoering van de Wet van 8 juli 2020 tot wijziging van de Wmw II. De wetgever moet volgens het Hof enige tijd worden gegund om aan een geconstateerd gebrek een einde te maken. Zo gaat aan een wetswijziging in het algemeen eerst een fase van politieke afweging en besluitvorming vooraf, in dit geval over de verschillende mogelijkheden om de geconstateerde schending van het verbod op discriminatie op te heffen. Vervolgens dient het gehele wetgevingstraject te worden doorlopen. Hetgeen belanghebbende heeft aangevoerd aan omstandigheden, leidt niet tot de conclusie dat de wetgever (evident) te lang heeft gewacht, in die zin dat daardoor het verdragsrechtelijke gelijkheidsbeginsel is geschonden, aldus het Hof. Gelet op onderdelen 8.6 en 8.7 van de conclusie van de Advocaat-Generaal van 26 april 2024, ECLI:NL:PHR:2024:467, heeft het betoog van belanghebbende dat de reparatiewet als spoedwet had kunnen worden behandeld en dat aan die spoedwet terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2019 had kunnen worden verleend, het Hof niet tot een ander oordeel geleid.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/389cd0ca0049ccae307f2d4317af18d64a8cb55cd5c1f5699a09d33ea1ed5680 | shasum -a 256