Onder 4.5 Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba 28 augustus 2017

Vraag is of op dat moment beoogd is om de rechtsgang in precario-zaken te wijzigen in die zin dat niet langer de belastingrechter, maar de bestuursrechter bevoegd werd. Het Gerecht ziet daarvoor geen aanknopingspunten. Als de wetgever een dergelijke wijziging bewust gewild had dan had het voor de hand gelegen om de wetgeving expliciet te veranderen, hetgeen niet gebeurd is. Bovendien zou daar dan in parlementaire stukken aandacht aan besteed moeten zijn, hetgeen evenmin gebeurd is. Het Gerecht houdt het er dan ook voor dat de wetgever niet bedoeld heeft om de rechtsgang per 1 maart 2004 te wijzigen maar dat men gewoon vergeten is om artikel 4, lid 2 Retributieverordening in overeenstemming te brengen met de op dat moment ingegane wetgeving. Naar het oordeel van het Gerecht dient in dit geval de klaarblijkelijke bedoeling van de wetgever voorrang te hebben op de verwarrende en achterhaalde tekst van artikel 4, lid 2 van de Retributieverordening. Gelet hierop moet naar het oordeel van het Gerecht die bepaling dan ook vanaf 1 maart 2004 zo gelezen worden, dat met betrekking tot beslissingen over de vaststelling van de hoogte van de retributies de artikelen 17 tot en met 20 van de ALB van overeenkomstige toepassing zijn, zodat de belastingrechter bevoegd is. Dat in artikel 1 van de ALB retributies niet genoemd staan, doet niet aan dit oordeel af. Voor haar oordeel vindt het Gerecht ook steun in soortverwante wetgevingen in bijvoorbeeld Sint Maarten, op de BES-eilanden en in Nederland waar eveneens de belastingrechter bevoegd is om te oordelen over de heffing van precario.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/aceee98410e90806fa24c136afaa677d7523c93a95fb50f8f86d28af994bcb2c | shasum -a 256