Alinea 71 Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba 30 maart 2022

Met het vorenstaande stelt eiser de vraag aan de orde of wetten in formele zin door de rechter dienen te worden of mogen worden getoetst aan algemene rechtsbeginselen. In het zgn Harmonisatiewet-arrest (HR 14 april 1989, NJ 1989, 469, ECLI:NL:HR:1989:AD5725) heeft de Hoge Raad overwogen dat de rechter de hem gestelde grenzen zou overschrijden door te oordelen dat artikel 120 van de Grondwet zich niet tegen toetsing van de wet aan fundamentele rechtsbeginselen verzet (r.o. 3.6.). Dit betekent niet dat er in het geheel geen ruimte is voor een zodanige toetsing. Uit het Harmonisatiewet-arrest blijkt dat onderscheid gemaakt moet worden tussen het geval dat een wetsbepaling buiten toepassing wordt gelaten “op de grond dat de toepassing van die bepaling in verband met daarin niet verdisconteerde omstandigheden (…) in strijd zou komen met een fundamenteel rechtsbeginsel”, en het geval van het buiten toepassing laten van een wetsbepaling “op grond van omstandigheden welke bij haar tot stand komen in de afweging zijn betrokken, dus in de gevallen waarvoor zij nu juist is geschreven. Het eerste raakt niet aan de verbindende kracht van de betrokken bepaling en staat de rechter (…) vrij; het tweede ontneemt echter aan die bepaling haar verbindende kracht en is de rechter ingevolge art. 120 Gr.w verboden.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/769699970ad95f7a14618d64c3ac28b34da587cebc005edcae0e0f5f6faa2144 | shasum -a 256