Onder 4.4.3. Gerecht in eerste aanleg van Curaçao 5 juli 2017

In 2014 is er in Nederland aangifte gedaan door [slachtoffer 10], twee jaar later gevolgd door de aangiftes van [slachoffer 1], [slachtoffer 4] en [slachtoffer 7]. Nadat de aanhouding van de verdachte publiekelijk bekend was geworden, zijn ook [slachtoffer 9], [slachtoffer 5] en [slachtoffer 8] naar de politie gegaan voor het doen van aangifte. Alle aangeefsters zijn lid geweest van de kerkgemeenschap van de verdachte. Zij kennen elkaar. Sommigen van hen zijn familie van elkaar of met elkaar bevriend. Uit de verhoren van de aangeefsters komt naar voren dat zij gedurende de periode dat het gestelde misbruik plaatsvond met niemand over het gebeurde hebben gesproken. Dit was op aandringen van de verdachte, maar kwam ook voort uit gevoelens van verwarring en schaamte en, in sommige gevallen, de angst om niet geloofd te worden. Op de aangeefster [slachtoffer 4] na hebben alle aangeefsters pas relatief kort voor het doen van de aangifte voor het eerst, vaak in intieme kring, dus met familie en/of partner en/of vriend(in), gesproken over het gestelde misbruik. Dat is vanuit menselijk oogpunt begrijpelijk en voor de hand liggend. Min of meer hetzelfde geldt voor de omstandigheid dat meerdere aangeefsters hebben verklaard dat zij naar aanleiding van de gedane aangiftes door anderen ook naar de politie zijn gestapt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fc08be3e4d5a57715c2f266a18d30bca881f298edaea0b5dc9912c790dedcd04 | shasum -a 256