Onder 5.11. Gerecht in eerste aanleg van Curaçao 30 oktober 2017

De subsidiaire vordering betreft een vordering tot vrijwaring. Op grond van artikel 77 Rv wordt een waarborg opgeroepen voor dezelfde rechter als degene bij wie de oorspronkelijke vordering aanhangig is. Die oorspronkelijke vordering betreft hier de primaire vordering I. Indien en voor zover het Gerecht bevoegd is ten aanzien van de primaire vordering I, is hij dat dus ook ten aanzien van de subsidiaire vordering I. Dat de processuele constellatie hier anders is dan gebruikelijk – het betreft hier immers als het ware een hoofdzaak en een vrijwaring die in één en hetzelfde inleidend verzoekschrift aanhangig zijn gemaakt, en dus niet een oproeping in vrijwaring door de gedaagde in de hoofdzaak – maakt dit niet anders. De gedachte achter de regel van artikel 77 Rv is immers dat hoofdzaak en vrijwaring om redenen van een goede rechtsbedeling zoveel mogelijk door dezelfde rechter worden beoordeeld. Die ratio is in de onderhavige situatie evenzeer aan de orde. Alleen dan zou het Gerecht niet bevoegd zijn ten aanzien van de vrijwaring (terwijl hij wel bevoegd is in de ‘hoofdzaak’) indien aangenomen moet worden dat de hoofdzaak alleen aanhangig is gemaakt om de gedaagden in de vrijwaring van hun “eigen rechter” af te trekken. Daarvan zal in het algemeen niet snel sprake zijn. In de onderhavige kwestie is dat in elk geval niet gebleken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0ff0847c3e5a400075b82fc790921c81e3a0062f0799977ffce127e92c0774a0 | shasum -a 256