Onder 2.12 Gerecht in eerste aanleg van Curaçao 20 mei 2019

Het meeste gewicht komt toe aan omstandigheid d), de terugverdientijd van de zonnepanelen. De Regeling neemt tot uitgangspunt dat onder het nieuwe regime de terugverdientijd uitkomt op een periode van ongeveer 7 jaar, terwijl die periode volgens eisers in werkelijkheid veel langer is. Partijen hebben op dit punt bij hun aktes de bevindingen van de door ieder van hen geraadpleegde deskundige ingebracht. Naar gedaagden onbetwist hebben gesteld, wordt internationaal een terugverdientijd van 7 tot 10 jaar als redelijk gezien. Gedaagden hebben in hun akte van 25 juni 2018 met verwijzing naar de bevindingen van BTP gesteld dat de terugverdientijd 7 à 8 jaar beloopt. Eisers hebben bij hun akte van die datum gesteld dat de terugverdientijd ‘beduidend’ langer is, zonder te vermelden hoeveel langer. Uit het bijgevoegde rapport van hun deskundige Obersi leidt het Gerecht af dat hij komt tot een terugverdientijd bij de in 2015 geldende tarieven van 10,1 jaar en bij de tarieven in 2017 van 13,3 jaar. De voor de zonnepaneelhouders gunstige tariefswijziging per 1 januari 2018 is daarbij echter buiten beschouwing gelaten, zodat reeds daarom niet van deze berekening kan worden uitgegaan. Daarbij komt dat eisers onder de terug te verdienen kosten ook financieringskosten scharen (in het bijzonder de rente die zonnepaneeleigenaren zouden moeten betalen voor leningen aangegaan om de panelen te kunnen aanschaffen). In hetgeen eisers hebben aangevoerd, ziet het Gerecht echter geen grond om aan te nemen dat het Land deze (mogelijke, dit zal per paneelhouder verschillen) rentelasten in redelijkheid niet buiten zijn berekeningen kan houden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/75d3102b18dfc450f3ce9034575883bbdef15538fddfefb1d46663987984587b | shasum -a 256