Onder 4.5. Gerecht in eerste aanleg van Curaçao 24 maart 2025

Ingevolge artikel 7:229 BW lid 1 komt een huurovereenkomst niet ten einde door de dood van de verhuurder of die van de huurder. De huurovereenkomst van wijlen [wijlen] liep dus door na zijn overlijden en viel in zijn nalatenschap. Dat betekent achter niet dat [eiseres] zonder meer in de woning mocht blijven wonen. De woning was namelijk exclusief toegewezen aan wijlen [wijlen]. Dat laatste blijkt uit de derde alinea op de tweede pagina van het huurcontract van wijlen [wijlen], waarin staat dat de huurder zal “ zelf het gehuurde bewonen en gebruiken volgens de bestemming daarvan, en zal het gehuurde noch geheel, noch gedeeltelijk aan een ander verhuren. Zonder schriftelijke toestemming van verhuurder, zal het de huurder verboden zijn, andere personen dan tot zijn gezin behorende, in het gehuurde te huisvesten, uitgezonderd eventueel inwonend personeel”. [eiseres] heeft ingevolge deze bepaling hooguit in de woning kunnen wonen als ‘gezinslid’ van wijlen [wijlen], maar door zijn overlijden was daarvan geen sprake meer. In het Curaçaose recht bestaat geen met het Nederlandse artikel 7:268 BW vergelijkbare bepaling waarin de overgang van huurrechten naar medehuurders of samenwoners is geregeld. De conclusie is daarom dat de vorige huurovereenkomst niet was beëindigd, maar dat [eiseres] daaraan feitelijk geen rechten kon ontlenen, omdat het recht van bewoning exclusief aan wijlen [wijlen] was toebedeeld, dit recht ophield na zijn overlijden en (dus) geen doorlopend recht van de overledene betreft als bedoeld in art. 7:229 lid 3 BW.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d39d9d2119529235eba532c31989585aeba126fadc7ae398d99c2ad289d819a5 | shasum -a 256